آفتاب معرفت

ترس آمریکا !!!

ما که بچه بودیم توپ پلاستیکی بود برا بازی تو کوچه( حواست هست تو کوچه نه چمن مصنوعی) توپ را که میخریدیم بعدش تازه عملیات محکم سازی شروع میشد از توپ های قبلی که سوراخ شده پوسه ای جور میشد و روی توپ اصلی کشیده میشد...با این اوصاف توپ چند پوسه نام میگرفت و ما احساس میکردیم این توپ نفوذناپذیر است ولی امان که این هم دوباره سوراخ میشد و ما بااین تجربه یاد میگرفتیم که هرچیز اگر به زعم مان محکم است ولی باز هم ممکن است از بین برود ...پس دفعه بعد در پوسه کردن دقت میکردیم!! نمیدونم حالا این بازی های کامپیوتری برای بچه ها تجربه درست میکنه  یا هروقت خواستی با یه کلیک دوباره از همون مرحله که سوختی بازی start میشه(یعنی زحمت زیادی نکش... میخواد بگه نترس اگه تو زندگیت یه جائی اشتباه رفتی باعث سقوطت نمیشه!!!! بیخیال عاقبت اندیشی؟؟)

یا اینکه قبلا چون خیلی بیرون بازی میکردیم و میخوردیم زمین سر زانو شلوارمون همیشه پاره میشد بعدش وصله میکردند(یعنی اقتصاد مقاومتی) ولی الان اصلا پاره نمیشه( یقین جنسشون خب شدس!) یا کسی دیگه بیرون بازی نمیکنه!!!! دلتنگ شلوار با سرزانو وصله شده هستم...هرکجا دیدید شادی روح من صلوات بفرستید!

نکنه بچه ها هم دارند روشنفکر( بخوانید منورالفکر) میشوند؟!!

من میگم آمریکا از بچه های قدیم بیشتر میترسه تا از بچه هائی که الان دارند نم نم بزرگ میشن (البته با این fast food ها احتمالا خیلی چیزهاشون زودتر بزرگ میشه!)

دل خوش سیری چند؟؟؟