آفتاب معرفت

با عنایت خاصه حضرت بقیه الله طول هفته گذشته  به مناطق عملیاتی جنوب مشرف شده بودم.

انصافا و بدون اغراق از بهترین لحظات عمرم سپری شد. حال و هوایی بود که هیچ جا نمونه اش را نداشتم.

خدا شاهده حتی تو تمام سفرهای زیارتی قبلیم نتونسته بودم اینقدر حال کنم.(البته این مربوط به حال خراب منه)

شور و حالی بود نگفتنی. به خودم گفتم بعد از ۲۵ سال اینه حال و هوا، امان از زمان جنگ!

من جزء گروهی بودم به نام راویان جوان. قراره انشاالله از سال آینده تابستون و عید برای روایتگری اونجا باشیم.

اتفاقاتی هم قبل و در طول سفر اتفاق افتاد که مجال گفتن نیست.

القصه، از لطف حضرت زهرا(س) روز دوم اطلاع دادند که قراره ۱۲۰ شهید گرانقدر در مرز شلمچه وارد ایران شوند.

کاروان ما به همراه خیلی دیگر از کاروان های دیگه یه سمت شلمچه سرازیر شدند. جمعیتی زیاد با شور و هیجانی وصف نشدنی. بنده هم با استفاده از فنون خاصی که بلدم رفتم قاطی مسئولین اون جلوی جلو(تصویر اول سمت راست)

ابتدا عراقیا با تشریفات نظامی اجساد خودشون را در حضور ماموران صلیب سرخ تحویل گرفتند.(تصویر۱)تعداد اجساد عراقی ها حدود ۲۰ تا بود که بعداز بردن ۱۲ تاشون فرماندشون خسته شد و دستور داد مارش قطع بشه و همینطوری سر تابوت ها را بگیرن و سریع برن. بعدش ریختنشون عقب یه وانت و رفتند.

جعمیت ایرانی ها هم لحظه به لحظه زیادتر میشد(تصویر۲و۳). نیرو های پلیس مرزبانی و سپاه قادر به کنترل جمعیت نبودند. مردم مشتاق بودند زودتر شهدا را تحویل بگیرند. بطوری که وقتی شهدا را دیدند جمعیت با شعار یا حسین ماموران را کنار زدند و زیر تابوت ها رفتند. طوری که نزدیک بود تابوت ها روی زمین بیافتند(تصویر ۴). به خدا وصف نشدنیه.

عراقی ها و صلیب سرخی ها مات و مبهوت داشتند نگاه میکردندو عکس میگرفتند. اینجا بود که به خودم گفتم عجب مکتبی داریم،عجب امامی داشتیم،عجیب مردمی داریم.

به خدا حالا حالا ها مونده این غربیا بفهمند شهادت یعنی چه؟ ولایت یعنی چه؟ بسیجی یعنی چه؟