آفتاب معرفت

در تاریخ 19 دی ماه امسال مقام معظم رهبری در سخنان خود در جمع مردم قم سخنانی را ایراد داشتند که از جمله در آن به رقابتی بودن انتخابات تاکید نمودند و پس از بیان آن، شرایط یک انتخابات رقابتی به شکل اسلامی را تبیین کردند. ولیکن پس از این سخنزانی واکنش ها از سوی افراد و سایت هایی که خود را پیرو رهبری می دانند بسیار متفاوت بود. بسیاری از افراد این سخنان رهبری را ندیده گرفتند که اصلا گویا چنین صحبتی مطرح نشده است. برخی دیگر نیز به صورت کاملا کلی گفتند که خوب منظور رهبری این بوده است که رقابت باشد و به همین تحلیل کلی اکتفا نمودند.

ولی به راستی علت تاکید رهبری به رقابتی بودن انتخابات چیست؟ چرا ایشان در سخنان 19 دی که در واقع مانیفیست مسئولان و ولایتمداران برای چگونگی عملکرد در انتخابات مجلس است ، روی رقابتی بودن انتخابات تاکید می کنند؟

شاید و فقط شاید یکی از علل اصلی تاکید رهبری به رقابتی بودن انتخابات ،  شرایط حساس منطقه و جهان و بیداری اسلامی صورت گرفته در منطقه است و همچنین توجه به این نکته که این انتخابات اولین انتخابات جمهوری اسلامی ایران پس از فتنه 88  است ، لذا اهمیت این انتخابات بسیار مضاعف می شود . شاید دوره زمانی این ایام و این ماه ها بسیار محدود باشد ولیکن این ایام می تواند سرنوشت آینده نامحدود ما و حتی بیداری اسلامی و نوع حکومت های در حال شکل گیری را ، تا حد زیادی معلوم کند . چشم همه کشورهای اسلامی که در آنها تحول صورت پذیرفته به ایران پس از فتنه 88 است.به تعبیر آقا چشمشان به این پیش کسوت مردم سالاری است.

خوب طبیعتا آمریکا و متحدانش این نکته را به خوبی می فهمند و به هر طریقی این یک انتخابات را نباید بگذارند که به خوبی برگزار شود. بزرگترین دستاوردی که برای آمریکا و متحدانش می تواند بهترین کارایی را برای نا امید کردن کشورهای اسلامی بیدار شده در منطقه داشته باشد، حضور کم رنگ مردم ایران در انتخابات مجلس نهم است. به همین دلیل می بینیم که در این انتخابات اصلاح طلبان که در این چند ساله یک قطب رقابتی در انتخابات ایران بوده اند انتخابات را تحریم می کنند تا با ایجاد یک فضای تک قطبی ، انگیزه لازم برای حضور در صحنه انتخابات را کم رنگ کنند. و در مقایل این حرکت اینجاست که می بینیم ، رهبری انقلاب در راهبرد انتخاباتی 19 دی خود رقابتی بودن انتخابات را سفارش می کنند . حال جای سوال وجود دارد که با این ترفند اصلاح طلبان ، رقابت با چه کسانی صورت گیرد ؟ آیا اینکه برخی اصول گرایان بر دادن تک لیست متحد انتخاباتی برای اتحاد مقابل دشمنان نظام  تاکید دارند می تواند مفید باشد؟

در مورد رقابتی بودن انتخابات چند حالت قابل تصور است :

1-رقابت اصولگرایان با اصلاح طلبان کاندیدا شده

2-رقابت اصول گرایان با جریان انحرافی

3- رقابت اصولگرایان با اصولگرایان

حال به بررسی این نکته می پردازیم که در کدامین حالت ، آن رقابتی که مورد نظر رهبری است و می تواند موجب حضور مردمی در عرصه انتخابات شود

1-رقابت اصولگرایان با اصلاح طلبان کاندیدا شده :

دلایل متعددی وجود دارد که نشان می دهد در این انتخابات نه اصلاح طبان می توانند در این مجلس جایگاهی داشته باشند و نه اصلا قادر هستند که رقابتی را در عرصه انتخابات ایجاد نمایند . برخی از این دلایل عبارتند از :

اولا ، برخلاف تمام دوره های قبلی انتخابات ها ، اصلاح طلبان در این دوره چهره های شاخص و شناخته شده بسیار کمی در مقابل اصول گرایان دارند . در دوره های قبلی ، اغلب اصلاح طلبان کاندیدا شده ، دارای یک سابقه کلان مدیریتی بودند و یا در یکی از نشریات مشهور کشور قلم می زدند و افراد رسانه ای بودند که مردم بارها با چهره آنها آشنا بودند.در مقابل در این دوره از انتخابات چهره های بسیار شاخص و اثر گذاری از اصولگرایان به طور مستقیم و یا غیر مستقیم وارد عرصه انتخابات شده اند به طوری که اولا چهره کاملا شناخته شده ای در بین مردم هستند و ثانیا بعضا دارای محبوبیت ویژه ای می باشند و لذا طبیعی است که در عرصه انتخابات ، مردم به سمت اصولگرایان رو پیدا می کنند و عملا رقابتی بین این چهره های گم نام اصلاح طلب و چهره های مشهور اصولگرا روی نخواهد داد

ثانیا ، تجربه انتخابات برگزار شده از 7 دوره قبلی تا به امروز ، همه نشان دهنده اقبال مردم به اصولگرایان است به طوری که در 6 انتخابات قبلی مردم به وضوح نشان دادند که از اصلاح طلبان و گفتمان آنها خسته شده اند و در انتخابات اخیر سال 88 نیز مردم با حماسه 9 دی خود نشان دادند که نه تنها از این اصلاح طبان خسته شده اند بلکه از دست آنها عصبانی نیز هستند! . طبیعتا با وجود این شرایط اصلاح طلبان در انتخابات مجلس 9 علی رغم سر و صدایی  که مثل همیشه در رسانه هایشان انجام می دهند ، جایگاهی در رای های مردمی نخواهند داشت

ثالثا ، اصلاح طلبانی که در دوره قبلی مجلس (یعنی سال 86) به صورت تمام قد شرکت کرده بودند و در آن دوره از تمام چهره های شاخص خود نیز استفاده کرده بودند و در آن زمان نیز هنوز فتنه ای اتفاق نیافتاده بود که مردم آنها را بشناسند، این اصلاح طلبان در انتخابات قبلی مجلس تنها و تنها 17 درصد کرسی های مجلس را توانستند تصاحب کنند. حال اصلاح طلبان امروز ، با وجود نداشتن چهره شاخص و همچنین با وجود آشنایی مردم به مرام این افراد پس از فتنه 88 ، یقینا تعداد کرسی های آنها در مجلس خیلی خیلی کمتر از 17 درصد خواهد بود و شاید بزرگترین آرزوی خودشان هم بیش از 5 درصد مجلس (اگر فرض کنیم که وقایع بعد از انتخابات 88 فقط رای آنها را یک سوم کم کرده) نباشد!

رابعا ، بنا به این فرض که رقابت اصلی در این انتخابات رقابت بین دو قطب اصول گرا و اصلاح طلب باشد ، هیچ بعید نیست که اصلاح طلبان فعلی کاندیدا شده ناگهان یک هفته مانده به انتخابات ، مانند بزرگان خودشان که انتخابات را تحریم کردند و اصلا کاندیدا نشدند ، این افراد نیز ناگهان میدان انتخابات را خالی کنند و انتخابات دوقطبی را یک هفته مانده به انتخابات به صورت یک انتخابات تک قطبی تبدیل نمایند. در این صورت به طور ناگهانی نظام را در مقابل یک عمل انجام شده قرار خواهد گرفت و از نظر تبلیغاتی نیز کنار کشیدن یک قطب انتخاباتی از صحنه انتخابات آن هم یک هفته مانده به رای گیری ها، به بهانه واهی سالم ندانستن روند انتخابات ، می تواند بهترین خوراک برای رسانه های بیگانه باشد. اثر این حادثه و تبلیغات سوء را نیز بر روی بیداری اسلامی منطقه خودتان برآورد کنید!

( انجام این عمل و تحریم انتخابات از سوی اصلاح طلبانی که سابقه خیانت به نظام در سال 88 را دارند و امسال نیز بخشی از آنها انتخابات را تحریم کرده اند در یک هفته مانده به انتخابات اصلا بعید نیست !!! )

با توجه به اینکه اصلاح طلبان به خوبی می دانند که دیگر جایگاهی در بین مردم ندارند ، بزرگترین  ضربه ای هم که می توانند با این لاشه مرده خود به نظام بزنند دقیقا از همین جنبه است که حالا که می دانند در بین مردم رأیی ندارند ،حداقل از نامی که از قدیم برای خود به عنوان یک قطب رقابت انتخاباتی داشته اند استفاده کنند و آخرین ضربه خود را بر پیکره نظام وارد نمایند و این ترفند محقق نخواهد شد مگر در حالتی که فرض اولیه رقابت انتخاباتی را بر مبنای رقابت اصول گرا با اصلاح طلب بگذاریم.

2-رقابت اصولگرایان با جریان انحرافی :

حالت دیگر فرض آن است در این دوره از انتخابات رقابتی بین اصول گرایان و جریان انحرافی ایجاد شود. جریان وابسته به دولت از مدت ها قبل حرکت خود را به صورت کاملا جدی برای تصاحب کرسی های مجلس آغاز کرده است و با برنامه ریزی های صورت داده قصد دارد تا حامیان دولت را در مجلس افزایش دهد که تاکنون نیز با حضور شخص رییس جمهور دو همایش انتخاباتی با طرفداران خود نیز برگزار نموده است . خاصیت ویژه ای که دولت برای حضور خود در این انتخابات قایل است و آقای احمدی نژاد نیز بارها به این نکته اشاره کرده است آن است که این افراد معتقدند که مردم به دولت به خاطر خدماتی که انجام داده است علاقه ویژه ای دارند و چنانچه متوجه شوند که واقعا فردی منتسب به دولت است و می خواهد راه خدماتی دولت را ادامه دهد ، حتما به او رای خواهند داد . با وجود همه این تلاش ها و کارهای انتخاباتی این افراد، جریان وابسته به دولت نمی تواند رقابت جدی و مطلوب نظر رهبری را در انتخابات با اصولگرایان ایجاد نماید. از جمله این علل می توان به دلایل زیر اشاره کرد:

اولا ، همانطور که اشاره شد امید دولت به رای آوری در مناطقی است که به دلیل خدمات صورت گرفته، مردم آن مناطق تحولات چشم گیری را در زندگی خود مشاهده نموده اند و لذا از روی علاقه شدیدی که به دولت دارند به کاندیداهای مورد نظر دولت نیز رای خواهند داد. اما نکته ای که در این جا وجود دارد این است که مناطقی از کشور که مردمش چنین احساسی را نسبت به دولت داشته باشند محدود است و مردم اغلب شهر ها و استان های بزرگ کشور و حتی اغلب شهرهای متوسط کشور چنین تحول چشمگیری را در زندگی و درآمد خود مشاهده نکرده اند و لذا چنین احساس علاقه شدیدی هم به دولت ندارند. بنا براین می توان گفت که امید دولت به رای آوری تنها به شهرها و مناطق کوچک و کم جمعیت که در آن مردم احساس رضایت بالایی از دولت دارند محدود می شود.

ثانیا ، شهر های کوچکی  که مردمش به ادعای دولت طرفدار پروپا قرص دولتی ها هستند، اغلب دارای نماینده مستقل انتخاباتی نیستند و با قرار گرفتن در کنار یک شهر متوسط یا قرار گرفتن کنار چند شهر کوچک مثل خودشان ، یک حوزه انتخابی را تشکیل می دهند و لذا چنانچه این شهرها به یک شهر متوسط متصل باشند رای مردم مناطق کوچک تر اثر کمتری نسبت به مناطق بزرگ تر دارد و لذا امید دولت به رای آوری در چنین حوزه های انتخاباتی باز هم کمتر می شود.

ثالثا ، مشکل دیگری که جریان دولت در همان حوزه های انتخابی شهرهای کوچک با آن مواجه است این است که جریان دولت، برخلاف انتخابات قبلی مجلس ،دارای افراد شاخص شناخته شده ای که مقبولبت قبلی عمومی در بین مردم  داشته باشند نمی باشد. اغلب حامیان و طرفداران گفتمان دولت افراد ناشناخته ای هستند که با وجود بروز برخی انحرافات در عملکرد دولت، نه تنها به دولت به میلی نشان ندادند بلکه به واسطه کنار رفتن عده بسیاری از حامیان دولت،این افراد جای خالی آنها را پر کردند و جایگاه بهتری را در دولت یافتند. لذا جریان دولت در این انتخابات با خلا افراد سرشناس مواجه است.

با توجه به این 3 نکته گفته شده، می توان چنین نتیجه گرفت که اولا جریان دولت در شهرهای بزرگ و حتی متوسط نمی تواند یک صحنه رقابتی را بین کاندیدا ها ایجاد نماید و در شهر های کوچک هم اگر بتواند رقابتی ایجاد کند باز هم با مشکل نداشتن چهره سرشناس مواجه خواهد بود. بنابراین جریان دولت نیز به هیچ وجه نمی تواند رقابت انتخاباتی مورد نظر را در که مورد نظر رهبری است، به صورت فراگیر در سراسر کشور ایجاد نماید.

3-رقابت اصولگرا با اصولگرا

پس از بررسی حالت های قبلی تنها یک حالت باقی می ماند و آن نیز رقابت اصولگرایان با اصولگرایان است .البته ممکن است افرادی بگویند که اصولگرایان با کاندیداهای مستقل انتخاباتی نیز می توانند رقابت کنند، ولیکن باید گفت که تجربه انتخابات قبلی به وضوح نشان داده است که افراد مستقل که نظرات شخصی خودشان را دارند و از دیدگاه های رایج سیاسی کشور دورتر هستند، هم به علت نداشت گفتمان معین و هم به خاطر نداشتن عقبه حمایتی، معمولا کمتر مورد توجه مردم قرار می گیرند و جایگاه زیادی از کرسی های مجلس را نمی توانند به خود اختصاص دهند.

بنابراین تنها حالت باقی مانده رقابت اصولگرا با اصولگرا است. شاید این نکته به ذهن برسد که برای رقابتی شدن انتخابات، اصول گرایان به صورت صوری و ظاهری با یکدیگر رقابت کنند که در جواب باید گفت خوشبختانه در بین اصولگرایان پتانسیل رقابت انتخاباتی به صورت کاملا حقیقی وجود دارد و در درون خود جریان اصولگرایی نیز دیدگاه ها و تفکراتی که با هم همراه نمی شوند به صورت کاملا جدی وجود دارد که همین تفاوت دیدگاه ها می تواند زمینه ساز یک رقابت جدی انتخاباتی در بین اصولگرایان شود. وجود جبهه پایداری و جبهه متحد اصولگرایی که علاوه بر داشتن اختلاف های صریح و جدی ،هر دو نیز از عقبه مردمی مناسبی برخوردار است می تواند زمینه ساز یک رقابت پرشور و جذاب انتخاباتی شود تا مردم با مشاهده این دو دیدگاه موجود و بررسی آن ، با رای های خود تکلیف این رقابت انتخاباتی را معین نمایند.

البته متاسفانه افراد صاحب رسانه ای وجود دارند که این فرمایش رهبری در مورد رقابتی بودن انتخابات را یا متوجه نیستند یا اصلا نمی خواهند جدی بگیرند و مدام بر وجود یک تک لیست انتخاباتی از سوی اصولگرایان تاکید می کنند . با توجه به نکات نوشته شده در بالا به نظر می رسد که جریان اصلاح طلب و جریان وابسته به دولت و یا کاندیداهای مستقل انتخاباتی نه تنها نمی توانند رقابت جدی و همگانی را در سراسر کشور ایجاد نمایند بلکه ممکن است با خیانت خود در لحظات حساس، این انتخابات را به تهدیدی علیه نظام تبدیل کنند و به نظر می رسد به صورت کاملا اکثریت قاطع کرسی های مجلس ، عرصه رقابتی اصولگرایان خواهد بود که بهتر است برخی اصولگرایان به جای برچسب زنی به سایر اصولگرایان عرصه انتخابات را تنگ نکنند و زمینه ساز یک انتخابات کاملا رقابتی و با شکوه در سراسر میهنمان باشند

والسلام