آفتاب معرفت

حدود 32 سال پیش انقلابی از جنس مردم رخ داد(با رنگ خدا). حرف جدید و تازه ای می زد. در جهان بدعت گذاشت و یکه به میان آمد. کشورها دو دسته بودند شرقی و غربی، اما شعار این انقلاب نه شرقی نه غربی بود؛ مگر می شود زیر سایه یکی از این دو قدرت نبود؟ مردم گفتند: آری

چندی گذشت کشوری با سیاست های نسبتا نردیک به ما پیوست(سوریه) البته به تدریج آمد حدودا بعد از جنگ 8 ساله که ما نشان دادیم سایه خدا بسمان است. سال ها گذشت و به خیانت بشر دوستان عادت کردیم ولی لحظه ای از آرمان کوتاه نیامدیم؛ ساختیم و افزودیم تا آنکه کشورهای دور به سمتمان دست دراز کردند تا یاریشان کنیم(آفریقا و آمریکا جنوبی). دیگر اقتدار ما ثابت شده بود پس کشور همسایه دیگری به سمت مان چرخش کرد همان قطر پرگاز دنیا. انگار وقت بیداری دیگران بود. طولی نکشید که دشمن تاریخی، ترکیه(عثمانی)، چشم پاک کرد و حقیقت را دید، برخاست و کنارمان ایستاد. اما نه، این نوار تازه شکل گرفته و به خود حلقه می افزاید.

انوار انقلاب ما چشم های دیگری را بیدار کرد و می کند که می دانیدشان. حال کشتی این انقلاب که بر خون شهیدان کربلا سوار است همجو ققنوس بال باز می کند و جهان را می گیرد.(کور شوند آنان که اننقلاب ما را منزوی خواندند و سقوطش را پیش بینی کردند. کشتی نوح را ندیدند و در شیطان غرق شدند)

یازهرا