آفتاب معرفت

دوباره تحقیرهایی که مدت ها از زمان آن گذشته بود و کم کم داشت فراموشمان می شد را به یاد آوریم. تحقیرهایی که با عقب نشینی های سیاسی ایران در قضیه هسته ای با تعلیق های افراطی در آن ایام صورت گرفت به طوری که رهبری مستقیما وارد قضیه شدند و جلوی آن را گرفتند.

و امروز مجداد همان احساس تلخ در حال تکرار شدن است. آقای روحانی با ساده لوحی نشان داده از خود، مجددا بعد از 8 سال خاطره تحقیر ملت ایران را که اتفاقا در آن زمان نیز توسط خود ایشان رقم خورده بود، تکرار نمود.

آن چیزی که احساس ناراحتی ما را بیشتر می کند این است که با وجود اینکه دولتمردان آمریکا روز به روز جسارت زبانی خود را نسبت به ایران بیشتر می کنند، دولت محترم به جای پاسخ مناسب به این جسارت ها، باز هم تساهل می کند و با نوعی تغافل سیاسی از کنار این قضایا می گذرد.

در حالی که آمریکایی بیان می کنند که "ایران محتاج ماست" و "این تحریم ها بوده که ایران را وادار به نشستن بر سر میز مذاکره کرده است(باراک اوباما)" و یا اینکه "حتی گزینه لغو تحریم های ایران را بررسی هم نمی کنیم!(جان کری در گفت و گو با شبکه سی بی اس)" و حتی بیان می کنند که "احتمال گزینه حمله نظامی به ایران وجود دارد(اوباما)"، در این شرایط وزارت خارجه ایران به جای دادن یک پاسخ قاطع به این اظهار نظرها، ادعا می کند که " تغییر لحن آمریکا را مثبت ارزیابی می شود"(سخنان خانم مرضیه افخم سخنگوی وزارت خارجه) و مشاور رییس جمهور نیز در برنامه تلویزیونی خود از لزوم درک کردن اوباما سخن می گوید و اینکه رییس جمهور آمریکا تحت فشار است و نباید توهین های او به ملت و دولت ایران را جدی گرفت!(صحبت های آقای آشنا، مشاور رییس جمهور)

جناب آقای روحانی به جای اینکه از کشورهای خارجی بخواهد با زبان تکریم با ملت بزرگ ایران برخورد نمایند، باید به این نکته توجه کنند که خود ایشان در وهله اول باید عملشان را به گونه تنظیم نمایند که  کرامت ملت ایران را زیر سوال نبرند و بعد از دیگران این انتظارات را داشته باشند.

جواب تهدید یک ملت با کرامت و عزت، تهدید است نه تواضع. در روایات اسلامی نیز به این نکته اشاره شده است که در مقابل متکبر باید مثل خودش رفتار نمود و نباید تواضع ورزید.

آمریکا در ساده ترین قضیه گفت و گوی تلفنی نیز از خود صداقت نداشته است و با وجود این شرایط، باز هم دولت ایران به آمریکا امید دارد که اگر این سخن درست باشد، این نشانه ساده لوحی وافر سیاستمدارن ایرانی است.

باید دانست که با لبخند و فیسبوک بازی نمی توان ماهیت استکباری آمریکا را تغییر داد. آمریکا همچنان عامل اسرائیل است و حاضر است برای امنیت اسرائیل هرگونه جنایتی را در هرجایی از دینا انجام بدهد. دیپلماسی لبخند دولت جدید به جای آنکه آمریکا را فریب دهد، موجب گل به خودی در سیاست خارجه می شود. دستاورد این نوع دیپلماسی تا به امروز جز جَری تر شدن آمریکا و اسرائیل و متلاطم کردن فضای سیاست خارجه ایران ارمغانی را به دنبال نداشته است. این دیپلماسی نه تنها آرامشی را برای ما ایجاد نکرده است بلکه باعث شده، رییس جمهور آمریکا که قبلا به صورت کنایه ای از احتمال حمله نظامی به ایران سخن می گفت، اینبار علناً، برای دوبار پیاپی، از واژه "حمله نظامی " علیه ایران استفاده نماید و در هر دومرتبه نیز سیاستمداران داخلی به جای پاسخگویی به این اظهارات، خود را به تغافل زده اند که گویا این اظهارات را نشنیده اند.

خاطرات عقب نشینی و ارتباطات سیاسی با آمریکا برای افرادی نظیر یاسر عرفات در فلسطین، بشار اسد در سوریه و محمد مرسی در مصر این نکته را باید فهمانده باشد که آمریکا به هیچ وجه قابل اعتماد نیست و اعتماد به چنین کشوری جز همان نتایجی که برای این فریب خوردگان سیاسی داشته است، برای ما نیز به ارمغان نخواهد داشت. یاسر عرفات در نهایت کنار زده و سپس ترور می شود، بشار اسد دچار حمله ای کمر شکن می شود و محمد مرسی با کودتای حامیان آمریکا کنار می رود و زمزمه های اعدام او نیز به گوش می رسد.

این سخنان به این معنا نیست که نباید نرمش قهرمانانه در سیاست خارجی به کار برد بلکه منظور این است که نرمش ها نباید ساده لوحانه باشد. نرمش قهرمانه یک ترفند برای غلبه بر حریف است و نرمش ساده لوحانه یک گُل به دروازه خودی.

باید نشست و دید که تا چه زمانی جناب آقای روحانی قصد دارند به این سیاست ادامه دهد.......

---------------------------------------------------------------------

پی نوشت : خبر رسیده که گویا دست آورد سفر نیویورک که یک قطعه تاریخی ایرانی بود، قلابی از آب درآمده!